ขออนุญาตลัดคิวเรื่อง “หนทางแก้ทุกปัญหาของชาติ” นิดส์นึงครับ เพราะขอเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปแหมบ ๆ เดี๋ยวจะลืมอารมณ์นั้นซะก่อน

ถ้าใครที่ติดตาม CityVariety มาตลอด จะเห็นได้ว่าเราเคยแนะนำโรงเรียนสอนเด็กตาบอด ที่อยู่ที่หาดใหญ่ใน เยื้องกับโรงไฟฟ้า และปากซอยเป็นร้านถวิลมอเตอร์ (ดู Scoop ได้ที่เรื่อง แม้สิ้นแสงแต่ไม่สิ้นเสียง http://www.cityvariety.com/cv4/modules/scoop/index.php?mode=detail&id=35 ) พวกเราได้ไปเยี่ยมน้อง ๆ กันและเลี้ยงอาหารกลางวันไปแล้วครั้งหนึ่ง รวมทั้งเอาของเล่นไปให้น้อง ๆ เหล่านี้ด้วย ผมยังจำความรู้สึกดีดีในขณะที่น้อง ๆ กำลังลูบของเล่นและจินตนาการถึงมัน เด็กผู้ชายบางคนยังเอารถยนต์ของเล่นไถไปกับขอบระเบียงด้วยความสนุกสนาน

และไม่นานมานี้เอง  เราก็ทราบว่าทางโรงเรียนกำลังขาดแคลนกระดาษมือสองสำหรับใช้ทำหนังสืออักษรเบรลเป็นอย่างมาก เราจึงทำโครงการ “กระดาษมือสอง เพื่อน้องตาบอด” ขึ้นมา โดยใช้กล่องกระดาษยี่ห้อ Double A มาทำเป็นกล่องรับบริจาคกระดาษ แล้วติดกระดาษแนะนำโครงการรวมถึงแนะนำโรงเรียนสอนเด็กตาบอดดังกล่าวด้วย

แล้วต้นสัปดาห์ที่ผ่านมานี้เอง เราก็ไปติดตั้งกล่องตามจุดต่าง ๆ ทั้งที่สถาบันการศึกษา และร้านถ่ายเอกสารต่าง ๆ (ดูรายละเอียดได้ที่ http://www.cityvariety.com/cv4/content/eye/ รวมแล้วประมาณ 6 จุด แต่ก็คิดว่ายังไม่พอ เราจึงหากล่องเพิ่ม แล้วก็มาถึงตอนที่ทำให้เสียความรู้สึกแบบไม่ทันตั้งตัวครับ

เรื่องของเรื่องก็คือ ผมบังเอิญเข้าไปในร้านขายอุปกรณ์การศึกษาขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในหาดใหญ่นี่เอง แล้วเห็นกล่อง Double A 3 กล่องวางอยู่ ซึ่งดูแล้วก็น่าจะไม่ได้ใส่กระดาษแล้ว จึงถามพนักงาน พนักงานก็บอกให้คุยกับเจ๊ซึ่งเข้าใจว่าเป็นหนึ่งในเจ้าของร้าน  ผมก็แนะนำตัวพร้อมยื่นนามบัตร เจ๊ก็ถามว่า “จะมาขายอะไร” ผมก็บอกว่า “ไม่ได้ขายของครับ” พร้อมอธิบายว่าผมมาจากบริษัท ซิตี้วาไรตี้ครับ เรากำลังทำโครงการรวบรวมกระดาษใช้แล้วเพื่อไปทำหนังสืออักษรเบรลให้น้องตาบอดที่โรงเรียนสอนเด็กตาบอดที่หาดใหญ่ใน โดยเราจะใช้กล่องกระดาษยี่ห้อ Double A มาทำเป็นกล่องรับบริจาค ไม่ทราบว่าจะใช้กล่องที่วางอยู่ได้มั๊ยครับ เจ๊นั่นก็ตอบว่าใช้ไม่ได้ และบอกว่าไม่มีกล่องเปล่าเลย ผมก็บอกว่า งั้นไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมขอซื้อกล่องใหม่ที่มีกระดาษอยู่ข้างในซัก 5 กล่องเพราะยังไงยังไงก็ต้องใช้กระดาษอยู่แล้ว เจ๊ก็บอกว่าไม่มีในสต๊อกเลย ผมก็งงเล็กน้อย เพราะเคยซื้อหลายครั้งแล้วไม่มีครั้งไหนที่บอกว่าสต๊อกหมด

แล้วผมก็กล่าวขอบคุณและเดินออกจากร้าน แต่ทันใดนั้น เจ๊นั่นก็บอกว่า อ้อ น้อง ๆ ยังมีอยู่ 2 กล่อง พร้อมพาไปด้านหลังแล้วรื้อดู แต่ก็บอกว่า อีกกล่องโทรมหน่อยน่ะ ผมก็บอกว่าไม่เป็นไรครับ ซ่อมได้ แล้วก็รับกล่องพร้อมกับขอบคุณ แล้วเดินออกมา

แต่ตอนที่กำลังเดินออกมาอยู่นั้น เจ๊ก็ตะโกนบอกว่า น้อง! จ่ายเงินค่ากล่องที่โต๊ะแคชเชียร์ด้วย พร้อมกับตะโกนบอกแคชเชียร์ว่า กล่องละ 10 บาท (สงสัยกลัวเราไม่จ่าย หรือจ่ายไม่ตรงจึงตะโกนข้ามหัวผมไปบอกแคชเชียร์อีกต่อ) ผมก็งงเล็กน้อย แล้วเดินไปจ่ายเงิน

ขณะที่เดินออกมา ก็ยังงง ๆ ว่า เอ เราพูดผิดตรงไหนหว่า หรือเค้าไม่เข้าใจเรา เอ แต่นี่มันเกินไปแล้วน่ะ และประเด็นกี่บาทไม่ใช่ประเด็น เพราะอย่างเรื่องเงิน ผมขอออกตัวว่าผมไม่ขี้เหนียวหรอก แต่ละเดือนก็ชอบบริจาคเป็นประจำสองสามพันอยู่แล้ว เช่น บริจาคโลงศพ หรือเลี้ยงน้องกำพร้าหรือตาบอด

พอกลับมา ก็เล่าให้น้อง ๆ ทีมงาน CityVariety กัน เพื่อถามว่าผมพูดอะไรผิด หรือผมคิดมากไปรึเปล่า ก็ได้คำตอบว่า เออ มันเกินไปจริง ๆ และสรุปแล้ว ผมก็ไม่ว่าอะไร แต่ก็ตั้งใจแล้วว่าจะไม่เหยียบร้านนั่นอีกเลย (ขอสงวนชื่อร้าน เพราะไม่อยากให้ใครเสื่อมเสีย)

ยังมีอีกเหตุการณ์

ยัง ยังมีอีกเหตุการณ์ แต่คนละที่ ไม่รู้เป็นอะไร วันต่อมา ผมไปร้านถ่ายเอกสารแห่งหนึ่งข้างมอ. แล้วเข้าไปวางกล่องรับบริจาคกระดาษ เจอเจ๊อีกแล้ว (แต่เป็นอีกคน) ผมอุตส่าห์อธิบายว่าไม่ได้มารับบริจาคน่ะครับ แต่ขอวางกล่องเท่านั้นเอง ก็แปลก เจ๊โบกมือไม่รับแต่อย่างเดียว ผมก็งง นึกในใจว่าคุณก็ไม่ได้เสียอะไรเลย แต่ก็ไม่ว่าอะไร เพียงแต่หน้าแตกเล็กน้อย เพราะคนในร้านมองผมกันใหญ่

แล้วผมก็มาอีกร้าน ชื่อ ร้าน 3จ. เอกสาร (คราวนี้บอกชื่อร้านได้เพราะดี) ที่ร้านนี้ เจ้าของร้านรึเปล่าไม่รู้เป็นผู้ชายก็โบกมือเหมือนกัน ผมก็ตกใจว่าเอ๊ะ อะไร หรือว่าผมพูดผิด จึงเดินคอตกออกจากร้าน แต่ผู้ชายคนนั้นก็เรียก บอกว่า อะไร ! ผมโบกมือว่าได้ยินไม่ชัดเท่านั้นเอง สุดท้าย ก็รับฝากกล่องในร้าน และยังแถมกล่อง Double A ให้อีก 4 กล่อง พอผมยื่นเงินค่ากล่องให้ เค้าก็บอกว่า ไม่คิดเงิน เพราะคนมาขอเป็นประจำอยู่แล้ว ผมจึงเล่าเรื่องว่ามีคนคิดเงิน กล่องละ 10 บาท เค้าก็บอกว่า โอ๊ย 5 บาทก็แพงไปแล้ว

อีกอย่างหนึ่ง ชายร้าน 3 จ.เอกสาร ก็ถามผมว่า ที่จริงเอากระดาษใช้แล้วจากร้านจะได้มากกว่า ไม่ต้องรับบริจาคหรอก เพราะไม่รู้มีใครจะร่วมมั๊ย ผมก็ตอบว่า ไม่เป็นไรครับ เพราะเราอยากให้หลาย ๆ คนมีส่วนร่วมก็เท่านั้นเอง แถมยังเผื่อ ๆ บริจาคเป็นของเล่นหรือสิ่งของก็ได้ (ส่วนเงินอยากให้บริจาคโดยตรงกับโรงเรียนเท่านั้นเอง)

ปิดท้ายด้วยเรื่องดีดี

และเมื่อวานนี้เอง ผมพาน้อง 3 คนที่เป็นส่วนหนึ่งในทีมงาน CityVariety ดอดเอากระดาษใช้แล้วไปให้โรงเรียนสอนเด็กตาบอดก่อน แล้วก็พบอาจารย์ตั้มซึ่งเป็นอาจารย์ที่นี่ ซึ่งผมรู้จักดี อาจารย์ท่านนี้ตาบอดตั้งแต่ 7 ขวบ แต่จบปริญญาตรีเกียรตินิยม คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และกำลังเรียนปริญญาโทด้านบริหารการศึกษาที่มหาวิทยาลัยหาดใหญ่ คุยไปคุยมา จึงทราบว่ากำลังขาดคนช่วยอ่านหนังสือแล้วบันทึกเสียงให้ พอรู้เท่านั้น น้องคนหนึ่งในทีม CityVariety จึงอาสาช่วยอ่านให้โดยรับหนังสือเล่มโตไป แล้วบอกว่าวันพฤหัสที่ 3 พฤศจิกายน ที่ CityVariety จะไปเลี้ยงน้องและเอากระดาษไปให้ จะได้เอาบันทึกเสียงมาให้

ส่วนผมเอง ยอมรับว่าขี้เกียจครับ คงไม่มีปัญญาอ่านเหมือนน้องก้อย แต่ผมก็บังเอิญเห็นห้องคอมพิวเตอร์ที่มีน้องตาบอดเรียกกันอยู่ และเค้าใช้วิธีเปิดเสียงผ่านลำโพงจึงเข้าใจว่ากำลังพิมพ์อะไรอยู่ ผมจึงรับปากอาจารย์ตั้มว่าครั้งหน้าจะเอาหูฟังจำนวน 6 อันมาฝาก

เห็นมั๊ยครับ การช่วยเหลือผู้อื่น ไม่จำเป็นต้องบริจาคเงินแต่เพียงอย่างเดียว แต่อาจทำได้หลายทาง ทั้งการช่วยประชาสัมพันธ์ให้ หรือช่วยแรง ช่วยสร้าง ช่วยออกความคิด ช่วยให้สิ่งของเหลือใช้ แล้วโลกเราจะน่าอยู่ขึ้นอีกเยอะเลยครับ ส่วนผมตั้งใจแล้ว ตอนนี้มีเงินไม่มากก็ช่วยได้ไม่มาก แต่อนาคต หากรวยเมื่อไหร่ หรอยเลย มีอะไรตั้งเยอะอยากช่วยให้สังคมน่าอยู่ขึ้น !

---------------------------Kritchoak@yahoo.com---- WebDirector CityVariety.com--------------